نعم ، بلكه عشرى از اعشار نعم دنيويّهء او نخواهد نمود ، علاوه بر آن ، طاعات عباد ، با كمال و تماميّت ظاهر و باطن اگر صورت پذيرد ، شايستهء درگاه جلال و سلطنت او نيست ؛ و بعد از دريافت معرفت صفات كماليّهء الهيّه و تدبّر در آنها ، عبد را شرم آيد كه بندگان ناقابل ناقص محتاج ذليل عاجز را در نيّت طاعات و عبادات شرعيّه ، شريك حقّ تعالى نمايد ، بلكه به طريق اميد در مثوبات و قرب الهى و خوف از عقوبات و بعد از فيض رحمت نامتناهى ، نيّت قلبى خود را خالص سازد از شوائب رياء ، و خالصا لوجه اللّه و « طلبا لمرضاته » « 34 » طاعات و عبادات را با شوق و جدّ تمام - بدون كسالت - به عمل آورد تا مستحقّ فيوضات الهيّه گردد . پس راه تفصّى از اين عقبهء « 35 » صعب و مرض مزمن رياء و اصلاح فساد اعمال و نيّات قلبيّه ، تحصيل معرفت صفات كماليّهء الهيّه ، و تدبّر در آنهاست تا از اين خلق ردىّ و صفت ذميمه نجات يابد ، و صفت رياء تبديل يابد به صفت خلوص نيّت و اخلاص در طاعت ؛ زيرا كه رياء ، جندى از جنود جهل نفسانى است كه اگر به نور معرفت و علم مرتفع گردد ، حاصل آيد در مقام آن اخلاص كه جندى است از جنود عقلى انسانى و ضدّ رياء است ؛ چه هريك از اخلاق ذميمهء نفسانيّه كه به قانون نواميس شرعيّهء الهيّه تهذيب شود ، منقلب گردد به ضدّ خود ؛ چون صحّت كه ضدّ مرض است حاصل آيد بعد از رفع مرض به معالجهء طبيب جسمانى به واسطهء ادويهء صالحه . بعد از آن مىفرمايد : اكثر وقوع ريا ، در نظر كردن و اكل كردن و تكلّم و راه رفتن و مجالست و لباس و ضحك « 36 » است ؛ زيرا كه از اين افعال مباحه

--> ( 34 ) - در راه به دست آوردن رضاى او ( خدا ) ( 35 ) - گردنه ، راه دشوار ( 36 ) - خنده ، خنديدن